Wielrennen: De Tour de France 2020 zit erop. We kijken naar de prestaties van de Duitstalige chauffeurs en classificeren ze.
Duitsland: het gaat goed
Met Marcel Kittel (14 etappezeges), André Greipel (11) en Tony Martin (5) hadden we tussen 2011 en 2017 drie garanten voor succes Tour de France. Die tijden zijn voorlopig voorbij. Zo hebben we vorig jaar geen enkele etappezege in de Ronde van Frankrijk kunnen boeken. Toch viel er iets te vieren. Want met Emmanuel Buchman (Bora – hansgrohe) konden we eindelijk weer een klassementrijder zoeken. Na een sensationele vierde plaats in 2019 was hij dit keer niet in topvorm aan de start na zijn val op het Critérium du Dauphiné. Toen hij besefte dat hij niet in de top 10 kon eindigen, spaarde hij zijn krachten en overtuigde hij als een trouwe helper. Maar daarmee was natuurlijk de grootste troefkaart van de Duitsers uit de running.
Maar andere professionals sprongen in de bres. Lennard Kaemna (Bora-hansgrohe) en Maximilian Schachmann (Bora – hansgrohe) moest hard werken voor hun aanvoerder Peter Sagan voor de groene trui. Toch kregen ze vrij spel zodra het profiel hen meer aansprak. En ze wisten hoe ze deze vrijheid moesten gebruiken. Beiden waren bijzonder sterk in de 13e etappe. Alleen Daniel Martinez (EF) was die dag onverslaanbaar. Kämna en Schachmann behaalden de tweede en derde plaats. Zo'n gewaagde rit moet drie dagen later lukken. Lennard Kämna liet Giro-winnaar Richard Carapaz (Ineos) op de top van de laatste klim achter en reed zelfverzekerd in tijdritstijl richting dagzege. Het zou de enige overwinning voor de Duitsers dit jaar moeten zijn - maar wel een indrukwekkende!
Hoewel Tony Martin (Jumbo – Visma) was niet eens actief als ontsnapping en er stond geen tijdrit voor hem op het programma, hij drukte zijn stempel op de koers. Tijdens deze Tour de France was hij urenlang op televisie te zien als de motor van kapitein Primoz Roglic. De 35-jarige beschermde zijn kopman, hield het tempo vast en herstelde zich van ontsnappingen. Opvallend was ook zijn gebaar in de eerste etappe toen hij het hele peloton opriep om niet aan te vallen in de stromende regen. Had een vergelijkbare waarde voor zijn team Roger Kluge (Lotto-Soudal). De 34-jarige werd niet alleen steeds weer gezien vanwege zijn lengte – 1,93 m. Nadat zijn team in de openingsfase twee man verloor, werd hij des te belangrijker. In de voorbereiding op de sprint reed hij zijn kopman Caleb Ewan en zijn coureur Jasper de Buyst in stelling. Zo sprong de kleine Australiër uit twee ritzeges, waarin Roger Kluge een grote rol speelde. Hij zorgde er ook voor dat Caleb Ewan op bergetappes altijd de tijdslimiet haalde. Uiteindelijk arriveerde Roger Kluge als 146e in Parijs en dus als laatste – met een vertraging van meer dan 6 uur, geloof het of niet. Maar aan zijn taak en zijn kwaliteiten zien we dat wielrennen een teamsport is en dat laatste zijn in een toertocht van enorm belang kan zijn voor zijn team.
Was op een heel andere manier waardevol voor zijn team Simon Geschke (KCC). Nu de hoofdsponsor na dit seizoen met pensioen gaat en de renners allemaal op zoek zijn naar een nieuwe plek om te wonen, heeft de Tour de France hen veel vrijheid gegeven. Simon Geschke profiteerde hiervan door zich meerdere keren te kunnen laten zien in een kopgroep. Hij had vaak de juiste instincten, maar zijn metgezellen waren gewoon te sterk. Als zevende in de 13e etappe moest hij onder meer een nederlaag toegeven aan de uitmuntende Daniel Martinez (EF). Als vijfde in de 16e etappe was de winnaar Lennard Kämna (Bora – hansgrohe). Toch deed Simon Geschke wel degelijk reclame voor zichzelf. Met al zijn ervaring was hij naast zijn ontsnappingspogingen ook een belangrijke helper voor Matteo Trentin (CCC) en Greg van Avermaet (CCC). Dit geldt ook voor teamgenoten Jonas Kok (KCC). Zijn beste resultaat behaalde hij met een 13e plaats in de derde etappe. Hij was echter vooral bedoeld als helper voor zijn kameraden. Helaas hebben we hem dit jaar niet veel gezien tijdens de Tour de France - zijn eerste ooit.
Heeft zich zeer actief gepresenteerd - ook bij zijn eerste Tour de France - Max Walscheid (NTT). Hij was gepland als een belangrijke helper voor Europees kampioen Giacomo Nizzolo (NTT). Toen hij echter geblesseerd moest opgeven, mocht Max Walscheid zijn eigen ambities nastreven. Zo zagen we de 1,99 m lange reus verrassend vaak in ontsnappingsgroepen. Helaas had hij daar net zo weinig geluk als hij Nils Politt (Israël start-up natie). Meestal harmoniseerden de groepen niet goed genoeg met elkaar, of het hoofdveld had totaal andere plannen en liet ze maar niet los. Met wat meer geluk in de groep hadden beide profs een etappe kunnen winnen. Droom er nog steeds van Nickia Arndt (Sunweb), die al succesvol was in de Giro d'Italia en de Vuelta a Espana. In de Tour de France van 2020 was zijn taak echter anders. Als helper zag de ploegleiding hem als een belangrijk onderdeel van de sprinttrein van Cees Bol. En hoewel de Nederlander geen etappe wist te winnen, vierde Sunweb drie keer feest dankzij Marc Hirschi en Sören Kragh Andersen - ook dankzij Nikias Arndt.
Slechts twee Duitse coureurs kijken met veel spijt terug op de Tour de France 2020. Het kwam bijzonder hard aan Johannes Degenkolb (Lotto-Soudal). De 31-jarige kwam binnen eerste fase viel en vocht zich met bebloede knieën een weg naar de finish. Omdat hij zich echter niet aan de tijdslimiet kon houden, mocht hij de volgende dag niet opnieuw beginnen. Bitterder kan een Tour de France niet zijn, vooral omdat de Duitser na 2018 droomde van nog een ritzege in de Ronde van Frankrijk. Geloof het of niet, 11x mocht André Greipel (Israel Start-Up Nation) in zijn carrière al de armen uit de mouwen in de Tour de France. Meer successen zullen er waarschijnlijk niet bij komen. Na een val aan het begin van deze tour moest de 38-jarige zich met blessures door Frankrijk worstelen. Hij haalde de 18e etappe voordat hij de race moest opgeven. Hij kon in ieder geval zijn kunsten weer tonen toen hij als zesde eindigde in de tiende etappe.
 |
 |
Zwitserland: Hirschi is een opkomende superster
Zwitserland stuurde vier renners naar de Tour de France 2020. En eigenlijk presenteerden ze zich alle vier positief. Bovenal natuurlijk torens Marc Hirschi (Zonneweb). De 22-jarige wordt gezien als DE ontdekking van de toer. Na zijn tweede plaats in de tweede etappe vroeg Adam Yates (Mitchelton – Scott) zich nog steeds af wie die Hirschi eigenlijk was. Uiterlijk nu zou de Brit de Zwitser moeten kennen. En hij zal de komende jaren met hem moeten concurreren. Want binnen enkele dagen is Marc Hirschi opgeklommen tot een van de absolute toprenners in de scene. Hij eindigde als derde in de negende etappe voordat hij uiteindelijk zijn overwinning vierde in de twaalfde etappe. En het was waarschijnlijk nog beter geweest als hij niet op etappe 18 was gevallen. Daar leek hij weer de sterkste man van de groep te zijn geweest. Hij stond ook op het punt de bergtrui over te nemen en die dan eventueel naar Parijs te dragen. Hij kreeg immers het roodhemdnummer van de meest actieve coureur van de Franse hoofdstad. Het zal niet zijn laatste onderscheiding zijn.
Ook een kandidaat voor het roodhemdnummer Michaël Schar (KCC). We zagen de 33-jarige meermaals op vlakke etappes in ontsnappingsgroepen. Helaas had de 1,98 m lange Zwitser geen geluk met de selectie van zijn etappes. Hoewel hij steeds betrapt werd, gaf hij niet op en probeerde hij het de volgende dag gewoon opnieuw. Een keer was hij zelfs samen met landgenoot Stefan Kung (Groupama – FDJ) onderweg. Dit had aanvoerder Thibaut Pinot (Groupama – FDJ) eigenlijk fulltime moeten helpen. Maar toen hij door blessures uit het algemeen klassement viel, kreeg hij een gratis ritje. Na 16 etappes stapte Stefan Küng eindelijk van de fiets om zich voor te bereiden op het wereldkampioenschap tijdrijden in Imola. wordt wereldkampioen Sebastiaan Reichenbach (Groupama – FDJ) zal dat waarschijnlijk nooit doen, maar hij is de huidige Zwitserse kampioen. En de 31-jarige presenteerde ook dit jaar de prachtige rode trui met het witte kruis weer waardig. Als achtste op de twaalfde etappe en derde op de 16e etappe liet hij zien dat hij op zijn minst een nobele helper is.
 |
 |
Oostenrijk: Slechts 2 van de 5 bereiken Parijs
De Tour de France van 2020 verliep minder goed voor de Oostenrijkers. Door zijn valblessures die we opliepen Gregor Muhlberger (Bora – hansgrohe) bijna alleen achter het peloton te zien. Lukas Postlberger (Bora – hansgrohe) werd tijdens de race gestoken door een wesp. En Michaël Gogl (NTT) putte zichzelf uit door zoveel te proberen te ontsnappen dat hij het gewoon niet meer aankon. Dus deze drie Oostenrijkers verlieten de tour op etappes 11 en 19. Het mag echter niet onvermeld blijven dat de twee eerstgenoemde professionals moesten werken voor hun kapiteins Emanuel Buchmann en Peter Sagan en deze taken betrouwbaar konden uitvoeren, vooral op het vlakke. Door de omstandigheden kregen ze echter geen vrijheid. Michael Gogl daarentegen wel. Hij was meerdere keren actief als ontsnapping, maar kwam op één etappe niet verder dan de 16e plaats. Iets leek onzichtbaar
Felix Grossschartner (Bora – hansgrohe) te zijn. De getalenteerde klimmer was eigenlijk van plan om Emanuel Buchmann als nobele helper de bergen op te trekken. Maar omdat dat nooit zou gebeuren, bleef hij begrijpelijkerwijs een beetje bleek. Mark Haller (Bahrein – McLaren) mocht ook niet voor eigen rekening rijden. De 29-jarige werd verrassend veelzijdig ingezet. Toen hij op het vlakke speelde voor Sonny Colbrelli (Bahrein - McLaren), zagen we hem zelfs bergop versnellen toen zijn ploeg een aanval opzette van Mikel Landa (Bahrein - McLaren).
 |
 |